Metodę origami stosuję od kilku lat w mojej pracy zawodowej. Poznałam ją na kursach doskonalących, a obecnie poszerzam moje doświadczenie w tej dziedzinie dzięki literaturze.

W świetlicy wykorzystujemy metodę origami do przygotowania różnego rodzaju dekoracji, kart świątecznych, upominków, zabawek, prac plastycznych na konkursy itp. Cieszy się ona ogromnym powodzeniem wśród dzieci.

Sztuka składania papieru nauczyła mnie cierpliwości, skupienia, pokory, rozwinęła twórcze myślenie i fantazję. Łatwiej jest mi organizować mój warsztat pracy (przejrzystość i porządek w miejscu pracy). Metoda origami to cała filozofia, umiejętność patrzenia na świat, odbierania go i rozumienia symboli.

Najpiękniejszy żuraw:

W Japonii od IX wieku składano z papieru abstrakcyjne lub symboliczne figury wykorzystywane w obrzędach religijnych. Najpiękniejszym symbolem jest "żuraw". Wyraża on tęsknotę za życiem, zdrowiem i pokojem. Według tradycji żuraw żyje 1000 lat i Japończycy uważają, że jeśli ktoś składa dla kogoś tysiąc żurawi, życzy mu tysiąckrotnie tysiąca lat w zdrowiu. Wręczenie własnoręcznie wykonanego żurawia "na zdrowie" jest miłym i bardzo popularnym w Japonii zwyczajem. Światową sławę motyw ten zyskał dzięki młodej Japonce - Sadako Sazaki, chorej na raka w wyniku napromieniowania po zrzuceniu amerykańskiej bomby atomowej. Wykonała ona 1000 takich figurek w nadziei, że symbol życia przywróci jej zdrowie. Sadako zmarła, ale co rok w rocznicę wybuchu bomby w Hiroszimie tysiące papierowych żurawi, składanych na pomniku upamiętniającym tragedię z 1945 roku, wyrażają pragnienie zachowania pokoju.

Reguły:


Sztuka składania papieru oparta jest na ściśle określonych regułach: z kwadratowego arkusika papieru lub koła bez pomocy nożyczek, kleju, farb składa się pełne wdzięku figurki. Liczy się jedynie wspomniana wcześniej wyobraźnia przestrzenna (przy składaniu trzeba umieć wyobrazić sobie wewnętrzną strukturę złożeń), zręczność rąk, dokładna znajomość form podstawowych. Bardzo ważna jest kolejność poszczególnych złożeń. To naprawdę wielka przyjemność patrzeć, jak w naszych rękach kawałek papieru zmienia się w piękny kwiat lub zwierzątko. Origami pobudza fantazję, możliwości twórcze dziecka, wzmaga koncentrację, wyrabia zręczność palców. Może też znaleźć praktyczne zastosowanie. Zabawki z papieru są ciekawą ozdobą dziecinnego pokoju, a kolorowe kwiaty pięknie wyglądają na stole podczas urodzinowego przyjęcia.

Reguły składania:

1.figury składamy na gładkiej, równej powierzchni;
2. krawędzie zgięcia powinny być ostre (najlepiej, jeśli przeciągniemy po nich paznokciem);
3. zaczynamy zawsze od formy podstawowej dla danej figury, nazwa każdej formy powinna kojarzyć się dziecku ze znanym mu elementem rzeczywistości (książka, chusteczka, szafa, schody, namiot, lody, list); tworzenie tych form jest pierwszym krokiem do wtajemniczenia dzieci w świat form przestrzennych, na etapie wstępnym stosujemy pokaz poparty instrukcją słowną, w miarę nabywania przez dzieci umiejętności stosujemy instrukcję w postaci rysunków, schematów popartych tekstem pisanym (zasada stopniowania trudności);
4. poszczególne etapy składania wynikają z poprzednich, a więc nie mogą być wykonywane w oderwaniu od siebie.

W Japonii używa się do origami specjalnych papierów wzorzystych jedno- i dwukolorowych. W naszych warunkach możemy wykorzystać kolorowe papiery używane do pakowania prezentów. Przy zakupie należy zwrócić uwagę, by papier dawał łatwo się zginać, nie rozdzierał się, nie fałdował na składanych krawędziach. Najbardziej odpowiednie są papiery cienkie.

Diagnoza i terapia:

 

Origami jest mądrym i głęboko wychowawczym zajęciem. Należy je wykorzystywać jako formę usprawnienia edukacji. Zajęcia z origami rozwijają twórcze myślenie, ułatwiają zapamiętywanie, wyostrzają spostrzegawczość, uczą estetyki, dokładności, cierpliwości i dyscypliny, ćwiczą sprawność manualną obu rąk. Jest to działanie, które kształtuje osobowość młodego człowieka, rozwija fantazję umożliwiającą samodzielne tworzenie. Origami wymaga od dziecka dokładności, precyzji składania, wielkiej koncentracji. Poszczególne czynności muszą być wykonane ściśle według kolejności. Jest tu więc miejsce na samokontrolę i naukę logicznego myślenia.

Dziecko uczy się pokonywać trudności, ma świadomość, że może popełnić błąd, ćwiczy wrażliwość estetyczną (dobór kolorów, faktury), uczy się również współdziałania w grupie. Origami to także diagnoza i terapia zaburzeń emocjonalnych, niedostosowania społecznego i rozwoju psychofizycznego, a przede wszystkim sfery manualnej, lateralizacji, znajomości kolorów. Prosta technika (origami z kółek) możliwa jest do wykonania nawet przez dzieci trzyletnie. Krok po kroku wskazuje drogę do sukcesu. Zapewnia twórczą inspirację, oryginalność i niepowtarzalność każdego, dziecięcego wytworu. Zapewnia również niemożność oceny w kategoriach "ładnie-brzydko".

Manipulacja kółkiem, kwadratem daje możliwość nadania każdej pracy własnego charakteru. Minimalizacja ilości wykorzystywanych elementów zachęca do ukończenia pracy nawet najbardziej nadpobudliwe dzieci.

Bibliografia:
1. Klimas K., Origami. Sztuka składania papieru, MAW, Warszawa 1998.
2. Zual Ayture-Scheele, Origami, Marba Crown LTD, Warszawa 1992.
3. Zual Ayture-Scheele, Bajkowy świat. Ludziki, zwierzęta, kwiaty, Delta, Warszawa 1996.
4. Zual Ayture-Scheele, Czarodziejski świat. Origami. Papierowe zwierzęta, Delta W-Z, Warszawa.
5. Renzo Zanoni, Sztuka origami, czyli jak zrobić z papieru zabawki, zwierzęta, ozdoby i inne przedmioty, Park, Bielsko-Biała 1997.
6. Nimschowski I., Dziecinnie proste origami, Bis, Warszawa 2000.
7. Pham Diuh Tuyen, Origami. Formy klasyczne. Azjatycka sztuka układania papieru, Delta, Warszawa 1994.

Źródło: www.wychowawca.pl