Jeszcze jedną zaletą tej metody jest to, iż wymaga ona postawy proaktywnej; uczeń, który chce ją stosować staje się jednocześnie nauczycielem samego siebie.

Tej metody można uczyć począwszy od zadania uczniom kilku następujących ćwiczeń:
– jak najszersze rozbudowanie bibliografii do zadanego tematu;
– poszukiwanie audycji radiowych i telewizyjnych wspomagających temat, o którym uczymy się w danym momencie;
– poszukiwanie portali i artykułów w Internecie w obrębie danego zagadnienia;
– wyszukiwanie prasy związanej z daną branżą czy dziedziną;– wyszukanie i uczestnictwo w imprezach dotyczących określonego przedmiotu (targi, giełdy, wykłady otwarte) oraz późniejsze pisemne zrelacjonowanie swoich odczuć wraz z informacją, co w ramach organizacji danej imprezy można byłoby zmienić, co oferowali wystawcy, jakie formy reklamowania swoich usług czy produktów wybrali.

Nauka relacyjna przydaje się także podczas przygotowań do rozmowy kwalifikacyjnej, kiedy musimy zrobić wywiad, poszukać istotnych informacji nt. firmy, w której ubiegamy się o pracę.

Warto więc zlecić uczniom kolejne ćwiczenie wyzwalające chęć relacyjnych poszukiwań, np.:
– znajdź genezę powstania nazwiska twojego kolegi ze szkolnej ławki;
– wykorzystując zasoby Google, wydobądź i przedstaw jak najwięcej faktów o ulubionym koledze z klasy.

Nauka relacyjna wiąże się z myśleniem twórczym, dedukcyjnym, z którego nie tylko korzystają informatycy i matematycy, ale i… handlowcy. Chcąc jak najlepiej sprzedać swój produkt, muszą powiązać ze sobą wiedzę o tym produkcie, metodach jego powstawania wraz z wiedzą na temat klienta i jego oczekiwań. W ten sposób stajemy się detektywami posługującymi się psychologią, technologią, jakością produkcji, marketingiem, reklamą i PR-em.

Postępowanie zgodnie z nurtem relacyjnym wymaga logicznego myślenia, wydobywania trudno dostępnych danych, odrobiny fantazji, ale i realizmu, praktycznego podejścia do życia.

Atrakcyjne jest też to, że nurt ten, by się rozwijać potrzebuje zarówno tzw. ścisłych umysłów jak i humanistów. Przydaje się życiowe doświadczenie, zmysł obserwacji, umiejętność słuchania, ale niezbędny jest także wieloosobowy warsztat i nowatorskie pomysły.

Relacyjny system nauki lubi chaos, ale tylko na etapie tropienia, dedukowania. Następnie potrzebne będzie myślenie uporządkowane, któremu sprzyja przejrzysta notatka, notowanie w punktach, klarowny obraz niezbędny do wyciągania wniosków.

Te metody uczą także spontaniczności, wyrabiają łatwość wypowiadania myśli, wypełniają luki powstałe wskutek stresu egzaminacyjnego. W elegancki sposób pozwalają przenieść egzaminatora na lepiej znany nam grunt. Poza tym uczenie relacyjne sprzyja wykorzystywaniu wszelkich ludzkich zmysłów, również dotyku i powonienia w zależności od wykonywanego doświadczenia. Świat staje się bardziej plastyczny i bardziej dostępny.

Rolą nauczyciela jest tu zabieganie o jak najlepiej wyposażoną pracownię przedmiotową, zachęcanie uczniów do zbierania i przynoszenia tzw. rekwizytów, tworzenia tablic tematycznych, wykorzystywania wielu przyborów i narzędzi, technik i faktur.

Mamy, więc tu do czynienia z całym procesem: planowania, zbierania, wymyślania sposobów wykorzystania, szukania źródeł analogicznych prac, pracą w grupie, pracą indywidualną, wymianą poglądów, doświadczeń na różnych płaszczyznach wykonywania projektu.

W tej metodzie uczenia się i powtarzania kluczowa jest jednak rola i postawa nauczyciela. Czy on sam ciekawy jest świata, czy nauczanie jest jego życiową pasją, da mu to odpowiedź, na ile jego umysł jest otwarty.

Zalety dla samej kadry pedagogicznej są ogromne: pozwalają nie nudzić się w pracy, uniknąć powtarzalności zajęć, rutyny, umożliwiają otwarcie się na drugiego człowieka, czyli wzajemnego uczenia się od siebie.